Obietnica poranka – syndrom matki (ocena: 5/10)


Biografia francuskiego pisarza Romaina Gary, przedstawiona w filmowym skrócie z naciskiem na młodość bohatera, a przede wszystkim jego toksyczny stosunek do matki – żydówki Niny Kancew.


Film jest zrealizowany w formie retrospekcji. Bohatera, z głowa obwiązaną bandażami, w pokoju hotelowym odnajduje żona i na życzenie wiezie nieprzytomnego kilkaset kilometrów do Meksyku, gdzie chce umrzeć. W drodze czyta odnaleziony rękopis przedstawiający młodość Romaina: dzieciństwo we Lwowie, młodość w Nicei, studia w Paryżu oraz służbę w lotnictwie francuskiej armii w okresie II Wojny Światowej. Z filmu wynika, że kluczowym wydarzeniem dla całego życia były poranne krzyki matki w wileńskiej kamienicy, gdy matka zapowiedziała wielką przyszłość swojego syna: będzie pisarzem, ambasadorem, dyplomatą, a ubierać się będzie w Londynie. Śmiech, który usłyszał młody chłopiec zapamiętał do końca życia, a jednocześnie ukierunkował wszystkie przyszłe wybory.


Matka miała wpływ na wszystkie sfery życia Romaina: zawodową, prywatną, miłosną. Poznawał wiele kobiet, ale w każdej szukał swojej rodzicielki, co nie przerodziło się na silniejsze uczucie. Istotny aspektem był również francuski patriotyzm matki, który przełożył się na wierną, pełną poświeceń służbę w trakcie wojny.

Wątek wpływu matki, wychowania, traumatycznego wydarzenia z dzieciństwa, jest najsilniejszym atutem filmu w reżyserii Erica Barbiera. Jest to ukazane bardzo wiarygodne, podkreślone wyrafinowaną grą aktorską Charlotte Gainsbourg i Pierre Niney.


Niestety cała reszta filmu pozostawia wiele do życzenia. Przede wszystkim wiele do życzenia pozostawia narracja. Poszczególne przedstawione okresy są chaotyczne, to ciąg romansów, sukcesów i porażek literackich uwieńczone kiepskim ukazaniem losów wojennych (z fatalną sceną braku awansu). Poza matczyną motywacją niewiele można się dowiedzieć o losach bohatera, jego motywacjach, czy też zawodowych perturbacjach: raz się Romainowi udaje wydać powieść, a potem są z tym problemy i wiadomo tylko że jedyną jego bolączką jest jak o tym powiedzieć matce.


Niezbyt dobrze jest również realizacyjnie. Mocno szwankuje reżyseria, szczególnie sceny „lwowskie” aż rażą sztucznością. Zdecydowano się również na zbyt ryzykowny zabieg operatorski: zdjęcia są żółtawe, pozbawione kolorów – ma to zapewne oddać nastrój retrospekcji, ale na ponad dwugodzinny film jest zwyczajnie męczące.


Romain Gary nie jest specjalnie w Polsce znany, stąd film jest okazją do zapoznania się z tą bardzo ciekawą biografią. Jednak motyw przewodni pozwolił tylko częściowo ukazać drogę do literackiego sukcesu. Aby zmieścić film w rozsądnych ramach o największych sukcesach dowiadujemy się jedynie z napisów końcowych. Trudno to więc nazwać pełnowartościową biografią, raczej jest wycinkiem z życia pisarza. W tym filmie nawet nie jest powiedziane jakiego rodzaju literaturę tworzył Gary.


Polskich widzów, tych uczulonych na nasz wizerunek na świecie, dodatkowo mogą razić sceny z Polakami. Hrabina Potocka z Lwowa ukazana jest w skrajnie negatywnym świetle, jako złodziejka i wyłudzać. Także w Londynie, gdzie przebywa bohater, dochodzi do nieodpowiedzialnego incydentu sprowokowanego przez polskich pilotów (tych samych którzy ratowali Anglię przed niemiecką agresją lotniczą). Nie są to watki uwypuklone w filmie, ale takie drobne szpilki, które w kontekście ostatnich dyskusji o ukazywaniu Polaków podczas II WŚ wyraźnie widoczne.


Zalety:

  • ukazanie toksycznego wpływu matki

  • energetyczna Gainsbourg i stonowany Niney

  • scena lotnicza

  • niedoszły zabójca Hitlera

  • forma retrospekcyjna

  • twist narracyjny na zakończenie


Wady:

  • chaotyczna narracja

  • urwana biografia

  • szaro-bure zdjęcia

  • reżyseria pojedynczych scen

  • polskie wątki (Potocka, pojedynek w Londynie)

  • jedzenie ślimaków na cmentarzu

  • nieudolne sceny erotyczne


Zwiastun:

Tytuł oryginalny: La promesse de l'aube

Polska premiera: 20 lipca 2018

Dystrybutor: Aurora Films

Produkcja: Francja

Rok: 2017

Gatunek: dramat, biografia, wojenny

Festiwale:

  • Cezary – najlepsza aktorka (Charlotte Gainsbourg), najlepszy scenariusz adaptowany, najlepsze kostiumy, najlepsza scenografia – nominacje

  • Nagrody Lumiere - najlepsza aktorka (Charlotte Gainsbourg) – nominacja

  • 24. Festiwal Filmowy WIOSNA FILMÓW

  • 2017 – Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Pusan


  • Reżyseria: Eric Barbier

  • Scenariusz: Eric Barbier, Marie Eynard na podstawie autobiografii Romaina Gary

  • Zdjęcia: Glynn Speeckaert

  • Muzyka: Renaud Barbier

  • Montaż: Jennifer Augé

  • Scenografia: Pierre Renson, Delphine De Casanove

  • Obsada: Charlotte Gainsbourg, Pierre Niney, Didier Bourdon, Jean-Pierre Darroussin, Catherine McCormack, Finnegan Oldfield, Paweł Puchalski, Nemo Schiffman

Ostatnie posty
Search By Tags
Nie ma jeszcze tagów.
Follow Us
  • Twitter Social Icon