Obietnica poranka – syndrom matki (ocena: 5/10)

July 23, 2018

Biografia francuskiego pisarza Romaina Gary, przedstawiona w filmowym skrócie z naciskiem na młodość bohatera, a przede wszystkim jego toksyczny stosunek do matki – żydówki Niny Kancew.

 

Film jest zrealizowany w formie retrospekcji. Bohatera, z głowa obwiązaną bandażami, w pokoju hotelowym odnajduje żona i na życzenie wiezie nieprzytomnego kilkaset kilometrów do Meksyku, gdzie chce umrzeć. W drodze czyta odnaleziony rękopis przedstawiający młodość Romaina: dzieciństwo we Lwowie, młodość w Nicei, studia w Paryżu oraz służbę w lotnictwie francuskiej armii w okresie II Wojny Światowej. Z filmu wynika, że kluczowym wydarzeniem dla całego życia były poranne krzyki matki w wileńskiej kamienicy, gdy matka zapowiedziała wielką przyszłość swojego syna: będzie pisarzem, ambasadorem, dyplomatą, a ubierać się będzie w Londynie. Śmiech, który usłyszał młody chłopiec zapamiętał do końca życia, a jednocześnie ukierunkował wszystkie przyszłe wybory.

 

Matka miała wpływ na wszystkie sfery życia Romaina: zawodową, prywatną, miłosną. Poznawał wiele kobiet, ale w każdej szukał swojej rodzicielki, co nie przerodziło się na silniejsze uczucie. Istotny aspektem był również francuski patriotyzm matki, który przełożył się na wierną, pełną poświeceń służbę w trakcie wojny.

Wątek wpływu matki, wychowania, traumatycznego wydarzenia z dzieciństwa, jest najsilniejszym atutem filmu w reżyserii Erica Barbiera. Jest to ukazane bardzo wiarygodne, podkreślone wyrafinowaną grą aktorską Charlotte Gainsbourg i Pierre Niney.

 

Niestety cała reszta filmu pozostawia wiele do życzenia. Przede wszystkim wiele do życzenia pozostawia narracja. Poszczególne przedstawione okresy są chaotyczne, to ciąg romansów, sukcesów i porażek literackich uwieńczone kiepskim ukazaniem losów wojennych (z fatalną sceną braku awansu). Poza matczyną motywacją niewiele można się dowiedzieć o losach bohatera, jego motywacjach, czy też zawodowych perturbacjach: raz się Romainowi udaje wydać powieść, a potem są z tym problemy i wiadomo tylko że jedyną jego bolączką jest jak o tym powiedzieć matce.

 

Niezbyt dobrze jest również realizacyjnie. Mocno szwankuje reżyseria, szczególnie sceny „lwowskie” aż rażą sztucznością. Zdecydowano się również na zbyt ryzykowny zabieg operatorski: zdjęcia są żółtawe, pozbawione kolorów – ma to zapewne oddać nastrój retrospekcji, ale na ponad dwugodzinny film jest zwyczajnie męczące.

 

Romain Gary nie jest specjalnie w Polsce znany, stąd film jest okazją do zapoznania się z tą bardzo ciekawą biografią. Jednak motyw przewodni pozwolił tylko częściowo ukazać drogę do literackiego sukcesu. Aby zmieścić film w rozsądnych ramach o największych sukcesach dowiadujemy się jedynie z napisów końcowych. Trudno to więc nazwać pełnowartościową biografią, raczej jest wycinkiem z życia pisarza. W tym filmie nawet nie jest powiedziane jakiego rodzaju literaturę tworzył Gary.

 

Polskich widzów, tych uczulonych na nasz wizerunek na świecie, dodatkowo mogą razić sceny z Polakami. Hrabina Potocka z Lwowa ukazana jest w skrajnie negatywnym świetle, jako złodziejka i wyłudzać. Także w Londynie, gdzie przebywa bohater, dochodzi do nieodpowiedzialnego incydentu sprowokowanego przez polskich pilotów (tych samych którzy ratowali Anglię przed niemiecką agresją lotniczą). Nie są to watki uwypuklone w filmie, ale takie drobne szpilki, które w kontekście ostatnich dyskusji o ukazywaniu Polaków podczas II WŚ wyraźnie widoczne.

 

Zalety:

  • ukazanie toksycznego wpływu matki

  • energetyczna Gainsbourg i stonowany Niney

  • scena lotnicza

  • niedoszły zabójca Hitlera

  • forma retrospekcyjna

  • twist narracyjny na zakończenie

 

Wady:

  • chaotyczna narracja

  • urwana biografia

  • szaro-bure zdjęcia

  • reżyseria pojedynczych scen

  • polskie wątki (Potocka, pojedynek w Londynie)

  • jedzenie ślimaków na cmentarzu

  • nieudolne sceny erotyczne

 

Zwiastun:

Tytuł oryginalny: La promesse de l'aube

Polska premiera: 20 lipca 2018

Dystrybutor: Aurora Films

Produkcja: Francja

Rok: 2017

Gatunek: dramat, biografia, wojenny

Festiwale:

  • Cezary – najlepsza aktorka (Charlotte Gainsbourg), najlepszy scenariusz adaptowany, najlepsze kostiumy, najlepsza scenografia – nominacje

  • Nagrody Lumiere - najlepsza aktorka (Charlotte Gainsbourg) – nominacja

  • 24. Festiwal Filmowy WIOSNA FILMÓW

  • 2017 – Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Pusan

 

  • Reżyseria: Eric Barbier

  • Scenariusz: Eric Barbier, Marie Eynard na podstawie autobiografii Romaina Gary

  • Zdjęcia: Glynn Speeckaert

  • Muzyka: Renaud Barbier

  • Montaż: Jennifer Augé

  • Scenografia: Pierre Renson, Delphine De Casanove

  • Obsada: Charlotte Gainsbourg, Pierre Niney, Didier Bourdon, Jean-Pierre Darroussin, Catherine McCormack, Finnegan Oldfield, Paweł Puchalski, Nemo Schiffman

 

Please reload

Ostatnie posty
Please reload

Search By Tags

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Follow Us
  • Twitter Social Icon